Przestałam pisać, ale wracam.
Stwierdziłam ostatnio, że chyba warto wrócić do pisania
chociażby dlatego, że to mnie uspokaja:)
Od ostatniego wpisu minęło już sporo czasu.
Nie wiem, czy uda mi się napisać coś sensownego, ale spróbuję.
Znacie taki stan, kiedy ogarnia was euforia nie do opisania?
Ręce wam drżą, serce bije jak szalone, oczy nienaturalnie błyszczą. Myślę, że już wiecie co mam na myśli a jeśli nie, to posłuchajcie.Co sprawia, że po czterdziestu pięciu minutach macie ochotę z radości zatańczyć albo upić się do nieprzytomności?
W przypadku kobiet - mężczyzna. W przypadku mężczyzn - kobieta. A w moim? No... to może jednak przemilczę.Wczoraj dotarło do mnie,
że przez ostatnie kilka miesięcy dążyłam do realizacji dziwnej fantazji. Niby taka banalna, nieco oklepana, ale to zawsze fantazja!;) Z czym wam się kojarzy: tablica, szkolna ławka i sala? Mi z niesłychaną...przyjemnością. A dlaczego? Domyślcie się. ----ciąg dalszy nastąpi;p
piątek, 23 listopada 2012
poniedziałek, 2 lipca 2012
I'll be what you need...
I znowu ta cholerna przerwa!
Od trzech tyg. mam dosłownie zawrót głowy i piekło...i wcale nie żartuję:/ Wiecie jak to jest kiedy musicie być w pięciu miejscach jednocześnie? Chciałabym choć przez chwilę być niewidzialna, uciec od ludzi...
a może nawet gdzieś wyjechać (sama)? Zbliżają się moje urodziny, a ja wcale się nie cieszę:(
Bo to dla mnie smutny dzień... chciałabym spędzić urodziny z ludźmi, których bardzo kocham i potrzebuję. Niestety ci, albo odeszli już z tego świata albo są poza zasięgiem (moim). Ostatecznie chyba
pójdę w miasto i spędzę ten dzień w samotności...
Jeden znikł na 2 miesiące, drugi natomiast pojawił się ostatnio i zrobił sobie ze mnie własność, lalkę.
I jak tutaj mam normalnie żyć, jeśli jestem na każde jego zawołanie. Inaczej się nie da...
Tak bardzo go nienawidzę, że moja obecność jest w pewnym sensie dla niego lekarstwem.
Chcę mu pomóc, chociaż sama potrzebuję pomocy. Jeszcze kilka tyg. a później wszystko wróci do normy:)
DAM RADĘ! JESTEM SILNA! NIE PODDAM SIĘ, TO JA MAM NAD NIM WŁADZĘ!
Od trzech tyg. mam dosłownie zawrót głowy i piekło...i wcale nie żartuję:/ Wiecie jak to jest kiedy musicie być w pięciu miejscach jednocześnie? Chciałabym choć przez chwilę być niewidzialna, uciec od ludzi...
a może nawet gdzieś wyjechać (sama)? Zbliżają się moje urodziny, a ja wcale się nie cieszę:(
Bo to dla mnie smutny dzień... chciałabym spędzić urodziny z ludźmi, których bardzo kocham i potrzebuję. Niestety ci, albo odeszli już z tego świata albo są poza zasięgiem (moim). Ostatecznie chyba
pójdę w miasto i spędzę ten dzień w samotności...
Jeden znikł na 2 miesiące, drugi natomiast pojawił się ostatnio i zrobił sobie ze mnie własność, lalkę.
I jak tutaj mam normalnie żyć, jeśli jestem na każde jego zawołanie. Inaczej się nie da...
Tak bardzo go nienawidzę, że moja obecność jest w pewnym sensie dla niego lekarstwem.
Chcę mu pomóc, chociaż sama potrzebuję pomocy. Jeszcze kilka tyg. a później wszystko wróci do normy:)
DAM RADĘ! JESTEM SILNA! NIE PODDAM SIĘ, TO JA MAM NAD NIM WŁADZĘ!
czwartek, 14 czerwca 2012
Like it?
Hmm...nawet nie wiem od czego mam zacząć, po tak długiej przerwie.
A przyznam, że ostatnio wiele się działo. Moją nieobecność mogę usprawiedliwić jedynie długim
procesem twórczym:) W ciągu ostatnich kilku dni powstały 4 chyba "dzieła". I przyznam szczerze jestem z siebie dumna! Szkoda tylko, że powstały one w obliczu smutku i rozpaczy... Tak, tylko ja potrafię budować małe szczęście na własnym dużym nieszczęściu. Czasami zastanawiam się, co ze mną jest nie tak?
Bo mam wrażenie, że już dawno przekroczyłam granicę "normalności'. A co właściwie w tym szalonym
świecie jest normalne? Nic. I tak naprawdę już od dawna nie ma czegoś takiego jak: "granica" czy "norma".
Świat stanął na głowie a wraz z nim i ludzie. Więc, codziennie zadaję sobie pytanie: czy są rzeczy niemożliwe? I niestety nie potrafię na nie odpowiedzieć. Siedzę teraz na łóżku, trzymam w dłoni kubek malinowej herbaty i wylewam tutaj swoje żale...ale uwierzcie to pomaga. Kiedyś zupełnie inaczej pozbywałam się negatywnych emocji. Na szczęście tamte sposoby to już przeszłość, bo raczej nie można było zaliczyć je do uznawanych w środowisku. A co do dnia dzisiejszego...postawiłam wszystko na jedną
kartę! WSZYSTKO ALBO NIC...zobaczymy jak wiele stracę i jak bardzo zaboli? Chociaż gdzieś na dnie
mojej zaśmieconej grzechami duszy ukrywa się nadzieja. Błagam, niech stanie się cokolwiek...tylko
nie chcę później żałować. Nie chcę płakać, nie spać, być nieobecna duchem i myślami.
Proszę tylko o jedno...o sprawiedliwość!
A przyznam, że ostatnio wiele się działo. Moją nieobecność mogę usprawiedliwić jedynie długim
procesem twórczym:) W ciągu ostatnich kilku dni powstały 4 chyba "dzieła". I przyznam szczerze jestem z siebie dumna! Szkoda tylko, że powstały one w obliczu smutku i rozpaczy... Tak, tylko ja potrafię budować małe szczęście na własnym dużym nieszczęściu. Czasami zastanawiam się, co ze mną jest nie tak?
Bo mam wrażenie, że już dawno przekroczyłam granicę "normalności'. A co właściwie w tym szalonym
świecie jest normalne? Nic. I tak naprawdę już od dawna nie ma czegoś takiego jak: "granica" czy "norma".
Świat stanął na głowie a wraz z nim i ludzie. Więc, codziennie zadaję sobie pytanie: czy są rzeczy niemożliwe? I niestety nie potrafię na nie odpowiedzieć. Siedzę teraz na łóżku, trzymam w dłoni kubek malinowej herbaty i wylewam tutaj swoje żale...ale uwierzcie to pomaga. Kiedyś zupełnie inaczej pozbywałam się negatywnych emocji. Na szczęście tamte sposoby to już przeszłość, bo raczej nie można było zaliczyć je do uznawanych w środowisku. A co do dnia dzisiejszego...postawiłam wszystko na jedną
kartę! WSZYSTKO ALBO NIC...zobaczymy jak wiele stracę i jak bardzo zaboli? Chociaż gdzieś na dnie
mojej zaśmieconej grzechami duszy ukrywa się nadzieja. Błagam, niech stanie się cokolwiek...tylko
nie chcę później żałować. Nie chcę płakać, nie spać, być nieobecna duchem i myślami.
Proszę tylko o jedno...o sprawiedliwość!
wtorek, 5 czerwca 2012
niedziela, 3 czerwca 2012
On the way to....Hell?
Czy możemy intuicyjnie przewidzieć zakończenie np. znajomości?
Albo przykładowo wbić sobie do głowy, że w tym przypadku nie będzie "szczęśliwego zakończenia"?
Pesymistyczne myśli, zdecydowanie mają wady i zalety. Zalety? Może zabrzmi to dziwnie, ale spójrzcie na to
z innej strony...pesymizm w pewnym sensie jest naszym obrońcą, tarczą. Dosyć skutecznie chroni nas
przed rozczarowaniem, a nawet jeśli...to dzięki takiemu nastawieniu nie odczujemy tak dotkliwie niepowodzenia. Niestety, pesymizm bardzo szybko staje się naszym sposobem patrzenia na świat. Więc, śmiało mogę powiedzieć, że wady "zjawiska pesymizmu" są kolosalne. Najgorzej jest wtedy, gdy z góry oczekujemy na porażkę...a ta nie nadchodzi. Żeby było lepiej, nagle okazuje się, że niepotrzebnie straciliśmy wiarę i nadzieję, która tliła się w nas jak żar ogniska. No i co dalej? Z doświadczenia wiem, że nie jest łatwo ponownie uwierzyć w coś, co z punktu widzenia rozsądku jest prawie niemożliwe. Przełomem w moim pesymistycznym podejściu do życia stała się ŚRODA (30.05.2012r)! Był to dla mnie niesamowity
dzień...i chyba zapamiętam go do końca życia! Tego dnia stało się coś, czego absolutnie się nie spodziewałam!
Jedna godzina zrobiła mi taki zamęt i bałagan w głowie, że do dziś nie mogę tego sobie poukładać.
Przy okazji wreszcie przejrzałam na oczy...i dopiero teraz widzę, że osoba, która była dla mnie ważna
wcale nie jest taka dobra i porządna. Bo chyba (dojrzali!) i odpowiedzialni mężczyźni, potrafią wyznaczyć
granicę między pracą a osobistymi upodobaniami. A tak poza tym...co to za facet, który lubi patrzeć jak
kobieta płacze? Nie potrafię tego zrozumieć... Nawet nie wyobrażacie sobie jak się wtedy czułam.
Siedziałam w tym cholernym pomieszczeniu (całe 45 minut!!!) i modliłam się, żeby wreszcie wyjść i
najlepiej zapaść się pod ziemie. To naprawdę niesamowite...jednocześnie czułam się upokorzona i
dziwnie zadowolona! Czy to w ogóle normalne? Po wyjściu z tego "piekła" pierwszą myślą jaka
przyszła mi do głowy było: Chciałaś żeby zwrócił na ciebie uwagę? To masz co chciałaś!
Byłam tak rozchwiana, że nie wiedziałam co mówić, co robić. Nawet nie mogłam pisać...wszystko
nagle zaczęło mnie drażnić, z otoczeniem włącznie. Ale nie mogę powiedzieć, że nie usłyszałam nic miłego.
Bo właśnie ku mojej rozpaczy mój "wróg" powiedział mi, hmmm....komplement?
Kolejne dwie godziny siedziałam, zirytowana a z drugiej strony cieszyłam się jak idiotka!
Ciekawe z czego? Z tego, że pokazał mi kto tu rządzi?
Tym razem był zupełnie inny....to było do
niego cholernie niepodobne.
Ale kto wie...może jeszcze nie raz mnie zaskoczy???
sobota, 2 czerwca 2012
Cause why would I stop the fire, that keeps me going on?
" Irytująca gra"
Świadomie, czy też nie -
uwodzisz mnie.
Wzrokiem rozbudzasz
fantazję moją.
Chcesz abym była
zabawką twoją?
Zbuntowaną lalką
z niebieskimi oczami.
Z różowymi od
złości policzkami?
Jestem słodka, urocza
gdy dumą się unoszę?
Gdy gniewem o twoją
uwagę proszę?
Czy to takie zabawne,
kiedy miłych słów
od ciebie pragnę?
Zaskoczyłeś mnie,
dziwnym brakiem
kontroli słów.
O tak! Chcę tego znów!
Choć się złoszczę,
jestem uspokojona.
Gdy siedzę na krześle
w ciebie wpatrzona.
Lubię taką słowną grę,
lecz gdy wypowiadasz
zawsze ostatnie słowa.
Czuję się naiwna, zraniona!
Więc zaczynam od nowa
irytującą grę?
Które z nas powiedzieć
coś więcej - boi się???
Świadomie, czy też nie -
uwodzisz mnie.
Wzrokiem rozbudzasz
fantazję moją.
Chcesz abym była
zabawką twoją?
Zbuntowaną lalką
z niebieskimi oczami.
Z różowymi od
złości policzkami?
Jestem słodka, urocza
gdy dumą się unoszę?
Gdy gniewem o twoją
Czy to takie zabawne,
kiedy miłych słów
od ciebie pragnę?
Zaskoczyłeś mnie,
dziwnym brakiem
kontroli słów.
O tak! Chcę tego znów!
Choć się złoszczę,
jestem uspokojona.
Gdy siedzę na krześle
w ciebie wpatrzona.
Lubię taką słowną grę,
lecz gdy wypowiadasz
zawsze ostatnie słowa.
Czuję się naiwna, zraniona!
Więc zaczynam od nowa
irytującą grę?
Które z nas powiedzieć
coś więcej - boi się???
czwartek, 31 maja 2012
Are you happy now?
Przepis na szczęście:
- 3 kawałki akceptacji
- szczypta miłości
- 2 łyżki radości
- przyprawa "rodzina"
- plasterek poczucia bezpieczeństwa
- szczypta przyjaźni
- 1 duża łyżka zdrowia
- pół łyżeczki pieniędzy
- pół szklanki namiętności
- 2 torebki sukcesu
Wszystko wrzucamy do miski "życia", mieszamy dokładnie i...gotowe!
Smacznego!:)
Niby przepis na szczęście jest taki prosty, a jednak my...ludzie nie potrafimy zrealizować tego
przepisu nawet w połowie. A dlaczego tak jest? To bardzo proste...kiedy przywiązujemy dużą wagę do
jednego składnika, nie zauważamy pozostałych. I chyba tak samo jest z problemami...skupiając się na jednym,
zapominamy o innych. Czy w takim razie ludzie są szczęśliwi? Nie, bo nie można mieć wszystkiego.
Tak już jest, że nigdy nie zyskamy czegoś bez poświęcenia. A tak osobiście.. jak na razie udało mi się zdobyć 4 składniki: radość, namiętność, przyjaźń i sukces;) Zawsze to coś, prawda?
* Chcę usłyszeć z twych ust...prawdę o tym, co z nami się dzieje.
Powiedz mi, dlaczego tak emocjonalnie się chwieję?!
- 3 kawałki akceptacji
- szczypta miłości
- 2 łyżki radości
- przyprawa "rodzina"
- plasterek poczucia bezpieczeństwa
- szczypta przyjaźni
- 1 duża łyżka zdrowia
- pół łyżeczki pieniędzy
- pół szklanki namiętności
- 2 torebki sukcesu
Wszystko wrzucamy do miski "życia", mieszamy dokładnie i...gotowe!
Smacznego!:)
Niby przepis na szczęście jest taki prosty, a jednak my...ludzie nie potrafimy zrealizować tego
przepisu nawet w połowie. A dlaczego tak jest? To bardzo proste...kiedy przywiązujemy dużą wagę do
jednego składnika, nie zauważamy pozostałych. I chyba tak samo jest z problemami...skupiając się na jednym,
zapominamy o innych. Czy w takim razie ludzie są szczęśliwi? Nie, bo nie można mieć wszystkiego.
Tak już jest, że nigdy nie zyskamy czegoś bez poświęcenia. A tak osobiście.. jak na razie udało mi się zdobyć 4 składniki: radość, namiętność, przyjaźń i sukces;) Zawsze to coś, prawda?
* Chcę usłyszeć z twych ust...prawdę o tym, co z nami się dzieje.
Powiedz mi, dlaczego tak emocjonalnie się chwieję?!
wtorek, 29 maja 2012
Why are we afraid to be in love? To be loved?
Strach przed miłością - prawda czy fałsz?
No właśnie...czy człowiek powinien bać się miłości, zakochania? A czego tak naprawdę się boimy?
Moim zdaniem pod maską strachu przed miłością kryje się zupełnie inny "strach". Chyba jednym z powodów ucieczki przed zaangażowaniem jest lęk przed odrzuceniem. Bo jeśli, raz nas to spotkało wmawiamy sobie, że będzie tak zawsze. Ale czy słusznie? Dlaczego wpychamy wszystkich ludzi do jednej szuflady - pt.: "zło"?
Nie ma ludzi identycznych, każdy jest inny na swój sposób...przekonałam się o tym na własnej skórze.
Powiedzcie mi, jaki sens mają związki oparte głównie na "relacji fizycznej"? Takie pary są ze sobą, przede wszystkim dla korzyści albo wygody...bo tak jest łatwiej. Rzeczywiście! Zaangażowanie emocjonalne to tak duży wysiłek, że zwyczajnie omijamy uczucia szerokim łukiem. A raczej staramy się, żeby nie spotkała nas żadna przykrość czy rozczarowanie. Absolutnie nie powiem, że to faceci są samolubnymi egoistami...bo kobiety w tej kwestii wcale nie są w tyle. Różni nas jedno- faceci są tchórzami! Bo żeby być mężczyzną nie wystarczy nim po prostu być...trzeba czegoś więcej. Otwarcie powiem- "prawdziwy" facet bez problemu potrafi powiedzieć: co myśli, co czuje...
Bo taki, który gra jak dobra aktoreczka-laleczka, pokazująca swój brak uwagi dla wyższości czy wyróżnienia osoby
ignorowanej - jest, jak dla mnie...zerem.
Ładna obrona przed atakiem! A co, jeśli atak wcale nie był planowany? Strata...i to wcale niemała.
Żal mi biednych zranionych facetów, którzy nie potrafią kochać. Chciałabym ich w 100% akceptować, ale jest to niewykonalne. Żaden mężczyzna, nie jest ideałem bez wad...jednakże wierzę, że ten mężczyzna który
jest dla mnie bardzo ważny...zrozumie na czym
polega zaufanie do kobiety:)
Uwielbiam, nienawidzę, płaczę, śmieję się - a wszystko to przez...niego!
* Ze specjalną dedykacją dla "demona o niebieskich oczach"...zaufaj tym, którym nie wierzysz.
I pamiętaj, że widzisz to co chcesz widzieć...bo to dobra obrona. A rzeczywistość jest zupełnie inna...;)
poniedziałek, 28 maja 2012
Cause I need more time, Just to make things right...
Zachowanie pełne pomyłek?
To doprawdy zabawne...ile razy czułam, że tracę grunt i nie jestem pewna tego co robię.
Dziś uświadomiłam sobie, że to już 11 raz! Musimy wszystko stracić, żeby zobaczyć jak wiele mieliśmy.
A ja miałam chyba więcej niż przypuszczałam, niestety byłam zbyt ślepa aby to zauważyć...
I teraz żałuje...bo czy prawdziwa przyjaźń, bez fałszu...bez oceniania istnieje? Czy przyjaciel może
odwrócić się od przyjaciela, tylko dlatego że ten popełnia nieświadomie błędy? Ja popełniłam ich bardzo...
bardzo dużo, ale nie zdawałam sobie sprawy, że krzywdząc siebie - krzywdzę innych! Na szczęście przychodzi taki moment, kiedy jesteśmy zmuszeni zrobić dłuższy bilans - i wtedy widzimy co zyskaliśmy i jakie ponieśliśmy straty...smutne, prawda? Robiąc własny bilans mogę z przykrością stwierdzić, że ja zdecydowanie odniosłam więcej strat niż zysków. Straciłam zaufanie rodziny, przyjaźń, zdrowie i przede wszystkim szacunek do siebie...
Ale myślę, że każdy zasługuje na drugą szansę a nawet trzecią! Do trzech razy sztuka? Tak! Zdecydowanie!
Tęsknię za czasami, kiedy byłam po prostu sobą...nie musiałam nic grać, nikogo udawać. Potrafiłam nie okazywać żadnych emocji, a teraz? Zachowuję się jak dobra aktorka w kiepskim teatrze...
Może Bóg mi kiedyś wybaczy to co robiłam i robię? Może nawet kiedyś się zmienię? Teraz...zostałam sama
z papierosem, kieliszkiem wina i kolejną "fizyczną przygodą"...
Nie wracaj do przeszłości, nie zaglądaj w przyszłość...po prostu żyj tu i teraz....
* Ze specjalną dedykacją dla mojej cudownej "świeżo zdobytej" przyjaciółki, która myśli że mnie rani a w rzeczywistości mnie uratowała... Dziękuję, że jesteś:) Obie chcemy dla niego, tego co najlepsze - rewolucję czas zacząć!
niedziela, 27 maja 2012
We're falling in and out of love the same damn problem...
"If you love me, let me go..." - ???
Muszę przyznać, że nie sądziłam, iż poświęcenie może być tak bolesne.
Gdybyście miały wybierać pomiędzy własnym dobrem a dobrem osoby, na której wam zależy...
Co byście wybrały? Odpowiedź jest prosta: każda z tych opcji sprawi, że jedna z dwóch osób będzie cierpiała. Więc, co zrobić? Może na początek warto zadać sobie podstawowe pytanie: czy to zauroczenie czy zakochanie? Bo zauroczenie mija po jakimś czasie, a zakochanie? No z tym jest trochę ciężej...
Najgorzej jest wtedy, gdy żyjemy nadzieją...gdy wierzymy, że uda nam się stworzyć związek, który jest skazany z góry na porażkę. To właśnie ta podstępna nadzieja - nas od środka zabija! Z czasem dopiero zauważamy, że tak naprawdę nigdy nie było szans czy możliwości na realizację pragnień.
A co robić, gdy na drodze pojawia się kobieta "odpowiednia i idealna" dla naszej "miłości"?
W pierwszej chwili wpadamy w złość, później cierpimy a na koniec? W moim przypadku na koniec...
zastanowiłam się czy nie będzie mu rzeczywiście dobrze z tą kobietą. To wcale nie kapitulacja w walce, ale
chyba rozsądne podejście do sprawy...bez emocji i uprzedzeń. Gdybym powiedziała, że jest mi lekko i to wcale nie boli - skłamałabym. Ale czas leczy rany i wierzę w to z całego serca! Jeśli on miałby być sam, bo ze mną nigdy nie będzie to lepiej żeby był z nią...przynajmniej nie będzie sam. - Dobre pocieszenie!:)
Tym co wierzą, że się uda...mówię: NIE PODDAWAJCIE SIĘ!
Życzę wam sukcesu w tym, czego mi nie udało się osiągnąć...szczęścia, miłości i....dalszej motywacji:)
Muszę przyznać, że nie sądziłam, iż poświęcenie może być tak bolesne.
Gdybyście miały wybierać pomiędzy własnym dobrem a dobrem osoby, na której wam zależy...
Co byście wybrały? Odpowiedź jest prosta: każda z tych opcji sprawi, że jedna z dwóch osób będzie cierpiała. Więc, co zrobić? Może na początek warto zadać sobie podstawowe pytanie: czy to zauroczenie czy zakochanie? Bo zauroczenie mija po jakimś czasie, a zakochanie? No z tym jest trochę ciężej...
Najgorzej jest wtedy, gdy żyjemy nadzieją...gdy wierzymy, że uda nam się stworzyć związek, który jest skazany z góry na porażkę. To właśnie ta podstępna nadzieja - nas od środka zabija! Z czasem dopiero zauważamy, że tak naprawdę nigdy nie było szans czy możliwości na realizację pragnień.
A co robić, gdy na drodze pojawia się kobieta "odpowiednia i idealna" dla naszej "miłości"?
W pierwszej chwili wpadamy w złość, później cierpimy a na koniec? W moim przypadku na koniec...
zastanowiłam się czy nie będzie mu rzeczywiście dobrze z tą kobietą. To wcale nie kapitulacja w walce, ale
chyba rozsądne podejście do sprawy...bez emocji i uprzedzeń. Gdybym powiedziała, że jest mi lekko i to wcale nie boli - skłamałabym. Ale czas leczy rany i wierzę w to z całego serca! Jeśli on miałby być sam, bo ze mną nigdy nie będzie to lepiej żeby był z nią...przynajmniej nie będzie sam. - Dobre pocieszenie!:)
Tym co wierzą, że się uda...mówię: NIE PODDAWAJCIE SIĘ!
Życzę wam sukcesu w tym, czego mi nie udało się osiągnąć...szczęścia, miłości i....dalszej motywacji:)
sobota, 26 maja 2012
Peace of mind begins just where ambition ends...
Ambicja - nasza przyjaciółka czy wróg?
Są dwa rodzaje ambicji: dobra i ta zła, obsesyjna.
Świeżo upieczony maturzysta, absolwent pod dyktandem
ambicji zmierza do wyznaczonego sobie celu. Najpierw studia, później praca - najlepsza i najbardziej opłacalna.
Sportowiec- będzie poświęcał coraz więcej czasu na treningi, aby zdobywać coraz wyższe miejsca na zawodach. Taki człowiek zazwyczaj osiąga wiele sukcesów zarówno na polu zawodowym jak i w życiu osobistym. Osiągając jeden cel, wyznacza sobie kolejny. Ambicja jest nam potrzebna szczególnie wtedy, gdy chcemy osiągnąć coś, co pociąga za sobą poświęcenie i wysiłek. Bez niej, prawdopodobnie nie mielibyśmy w życiu absolutnie - nic! Każde dobro musi mieć swoje przeciwieństwo, a w tym przypadku jest nim
tzw. "chorobliwa ambicja". Charakteryzuje ją osoba, która wykorzystuje nieczyste sposoby do uzyskania satysfakcji. Prawie zawsze za własną satysfakcję, płacimy wielką cenę!
Sama znam osobę, która czy to za sprawą ambicji czy też nie - poświęca się w 100% swojej pracy.
Od rana do nocy tylko praca, praca i jeszcze raz praca! Czysty pracoholizm...
Odnoszę wrażenie, że ona tego nie zauważa i pogrąża się w tej przesadnej dbałości o szczegóły, o ludzi.
A oni wcale tego nie doceniają, bo zawód ten jest tak pospolity i oczywisty jak posiadanie telefonu komórkowego. Dbając o swój sukces zawodowy, tracimy to co najważniejsze...czas na rodzinę i życie osobiste. Bo czy rodzina w życiu nie jest najważniejsza?
Dla mnie to popularny przejaw chorej ambicji.
Moje koleżanki uczą się od rana do nocy, starają się o najwyższą średnią bardzo często pod nakazem rodziców. Niektóre nawet nie mają czasu na wyjście ze znajomymi. Rodzice, którzy mają niespełnione ambicje próbują je przelać na swoje dzieci.
Czy tak nie jest? Chcą dla nas jak najlepiej, często nie zauważając jak nieświadomie nas krzywdzą. Ostatnio zauważyłam u siebie początki "chorej ambicji"...zawzięcie próbuję uzyskać satysfakcję tracąc zdrowie, czas i przyjaciół. Nie pozwólmy, żeby ambicja ponad nasze możliwości zrujnowała nam życie.
Żeby coś osiągnąć, trzeba coś stracić...
Są dwa rodzaje ambicji: dobra i ta zła, obsesyjna.
Świeżo upieczony maturzysta, absolwent pod dyktandem
ambicji zmierza do wyznaczonego sobie celu. Najpierw studia, później praca - najlepsza i najbardziej opłacalna.
Sportowiec- będzie poświęcał coraz więcej czasu na treningi, aby zdobywać coraz wyższe miejsca na zawodach. Taki człowiek zazwyczaj osiąga wiele sukcesów zarówno na polu zawodowym jak i w życiu osobistym. Osiągając jeden cel, wyznacza sobie kolejny. Ambicja jest nam potrzebna szczególnie wtedy, gdy chcemy osiągnąć coś, co pociąga za sobą poświęcenie i wysiłek. Bez niej, prawdopodobnie nie mielibyśmy w życiu absolutnie - nic! Każde dobro musi mieć swoje przeciwieństwo, a w tym przypadku jest nim
tzw. "chorobliwa ambicja". Charakteryzuje ją osoba, która wykorzystuje nieczyste sposoby do uzyskania satysfakcji. Prawie zawsze za własną satysfakcję, płacimy wielką cenę!
Sama znam osobę, która czy to za sprawą ambicji czy też nie - poświęca się w 100% swojej pracy.
Od rana do nocy tylko praca, praca i jeszcze raz praca! Czysty pracoholizm...
Odnoszę wrażenie, że ona tego nie zauważa i pogrąża się w tej przesadnej dbałości o szczegóły, o ludzi.
A oni wcale tego nie doceniają, bo zawód ten jest tak pospolity i oczywisty jak posiadanie telefonu komórkowego. Dbając o swój sukces zawodowy, tracimy to co najważniejsze...czas na rodzinę i życie osobiste. Bo czy rodzina w życiu nie jest najważniejsza?
Dla mnie to popularny przejaw chorej ambicji.
Moje koleżanki uczą się od rana do nocy, starają się o najwyższą średnią bardzo często pod nakazem rodziców. Niektóre nawet nie mają czasu na wyjście ze znajomymi. Rodzice, którzy mają niespełnione ambicje próbują je przelać na swoje dzieci.
Czy tak nie jest? Chcą dla nas jak najlepiej, często nie zauważając jak nieświadomie nas krzywdzą. Ostatnio zauważyłam u siebie początki "chorej ambicji"...zawzięcie próbuję uzyskać satysfakcję tracąc zdrowie, czas i przyjaciół. Nie pozwólmy, żeby ambicja ponad nasze możliwości zrujnowała nam życie.
Żeby coś osiągnąć, trzeba coś stracić...
piątek, 25 maja 2012
Scandal: something that has to be very bad to be very good...
Skandal? A co tak naprawdę można nazwać skandalem?
Naszą odmienność w poglądach, pasjach, zachowaniu czy załóżmy w wyglądzie?
Czy powinniśmy oceniać ludzi, znając ich tylko z tej powierzchownej strony?
Wiadomo, że możemy zabłysnąć w towarzystwie jedynie większym skandalem. Bez niego, ktoś kto
prowadzi zwyczajne życie nie jest na tyle atrakcyjny aby zwrócić na niego uwagę.
Skąd mamy wiedzieć, że ta cicha i spokojna dziewczyna w rzeczywistości nie jest szalona?
Każdy z nas ma dwie twarze, tylko zasadniczo pokazujemy światu naszą korzystną "osobowość".
Obserwując innych - wyciągam wnioski, i w miarę możliwości staram się uczyć na cudzych błędach.
Chociaż, do tej pory to raczej moi cudowni znajomi uczą się na moich:)
Media, praca, szkoła...po prostu życie = same skandale! W mediach dziennikarze szukają afer wśród polityków, w pracy padają podejrzenia na sekretarkę, która walczy o karierę po drodze zaglądając do łóżka szefa. W szkole tylko plotki: a ta uczennica ma romans z nauczycielem i za "odpowiedź ustną" otrzymuje oceny.
O zgrozo! Czego to ludzie nie wymyślą? Tylko czy taka negatywna sława jest dobra?
Z doświadczenia wiem, że ludzie są okrutni i z krótkiej bajki później powstaje...legenda.
Naszą odmienność w poglądach, pasjach, zachowaniu czy załóżmy w wyglądzie?
Czy powinniśmy oceniać ludzi, znając ich tylko z tej powierzchownej strony?
Wiadomo, że możemy zabłysnąć w towarzystwie jedynie większym skandalem. Bez niego, ktoś kto
prowadzi zwyczajne życie nie jest na tyle atrakcyjny aby zwrócić na niego uwagę.
Skąd mamy wiedzieć, że ta cicha i spokojna dziewczyna w rzeczywistości nie jest szalona?
Każdy z nas ma dwie twarze, tylko zasadniczo pokazujemy światu naszą korzystną "osobowość".
Obserwując innych - wyciągam wnioski, i w miarę możliwości staram się uczyć na cudzych błędach.
Chociaż, do tej pory to raczej moi cudowni znajomi uczą się na moich:)
Media, praca, szkoła...po prostu życie = same skandale! W mediach dziennikarze szukają afer wśród polityków, w pracy padają podejrzenia na sekretarkę, która walczy o karierę po drodze zaglądając do łóżka szefa. W szkole tylko plotki: a ta uczennica ma romans z nauczycielem i za "odpowiedź ustną" otrzymuje oceny.
O zgrozo! Czego to ludzie nie wymyślą? Tylko czy taka negatywna sława jest dobra?
Z doświadczenia wiem, że ludzie są okrutni i z krótkiej bajki później powstaje...legenda.
czwartek, 24 maja 2012
Love is the only way out of solitude...
"Miłość" - czym jest dla was?
Od najmłodszych lat wpajano nam, że miłość jest jak w bajkach.
Szczęśliwa, wzruszająca i koniecznie z "happy endem". Zaciekawione słuchałyśmy opowieści o nieszczęśliwych księżniczkach, czekających na swojego księcia z bajki. I zawsze było to wyczekiwane - "...i żyli długo i szczęśliwie...". Rozkoszna fikcja, prawda? A jednak nawet będąc nastolatkami czy już dorosłymi kobietami, szukamy desperacko właśnie "tego" ideału. A takich mężczyzn na świecie, ku rozpaczy wielu "wyrośniętych dziewczynek" nie ma.
"Miłość jest ślepa i głucha" - te stwierdzenie od razu przychodzi mi na myśl. Wystarczy spojrzeć na przypadkową parę na ulicy.
Dziewczyna wpatrzona w swój ideał, nie dostrzega jego mocno rzucających się w oczy wad. Dla niej to chodzące ucieleśnienie perfekcji i cudu. A rzeczywistość jest bardzo brutalna. I niestety dociera do nas zdecydowanie za późno. Na co nam łzy? Albo zarwane noce i stracone godziny, dni a nawet... miesiące?
Czasami patrząc na moich zakochanych znajomych czuję się, jakbym patrzyła na ludzi nieuleczalnie chorych. Bo zauroczenie i miłość, to w pewnym sensie choroba. Zabiera nam zdolność myślenia, czas i wcale nierzadko pieniądze [lekka zgryźliwość dla materialistów:)].
W dzisiejszych czasach świat oszalał! Stereotypy stały się podstawą naszych przekonań i uprzedzeń.
Ludzie nie znają prawdziwej wartości uczucia, stałego związku czy małżeństwa.Liczy się tylko dobra zabawa, która dosyć często kończy się tragedią. Szczególnie w nieuporządkowanym i chaotycznym życiu nastolatków. Ale, która z nas nie chciałaby choć przez chwilę być księżniczką? Mieć swojego cudownego księcia, pałac i fortunę?
Nie ma ludzi ze stali i bez marzeń.
Bo nawet najbardziej stąpająca twardo po ziemi kobieta, w głębi duszy jest - małą dziewczynką...
Od najmłodszych lat wpajano nam, że miłość jest jak w bajkach.
Szczęśliwa, wzruszająca i koniecznie z "happy endem". Zaciekawione słuchałyśmy opowieści o nieszczęśliwych księżniczkach, czekających na swojego księcia z bajki. I zawsze było to wyczekiwane - "...i żyli długo i szczęśliwie...". Rozkoszna fikcja, prawda? A jednak nawet będąc nastolatkami czy już dorosłymi kobietami, szukamy desperacko właśnie "tego" ideału. A takich mężczyzn na świecie, ku rozpaczy wielu "wyrośniętych dziewczynek" nie ma.
"Miłość jest ślepa i głucha" - te stwierdzenie od razu przychodzi mi na myśl. Wystarczy spojrzeć na przypadkową parę na ulicy.
Dziewczyna wpatrzona w swój ideał, nie dostrzega jego mocno rzucających się w oczy wad. Dla niej to chodzące ucieleśnienie perfekcji i cudu. A rzeczywistość jest bardzo brutalna. I niestety dociera do nas zdecydowanie za późno. Na co nam łzy? Albo zarwane noce i stracone godziny, dni a nawet... miesiące?
Czasami patrząc na moich zakochanych znajomych czuję się, jakbym patrzyła na ludzi nieuleczalnie chorych. Bo zauroczenie i miłość, to w pewnym sensie choroba. Zabiera nam zdolność myślenia, czas i wcale nierzadko pieniądze [lekka zgryźliwość dla materialistów:)].
W dzisiejszych czasach świat oszalał! Stereotypy stały się podstawą naszych przekonań i uprzedzeń.
Ludzie nie znają prawdziwej wartości uczucia, stałego związku czy małżeństwa.Liczy się tylko dobra zabawa, która dosyć często kończy się tragedią. Szczególnie w nieuporządkowanym i chaotycznym życiu nastolatków. Ale, która z nas nie chciałaby choć przez chwilę być księżniczką? Mieć swojego cudownego księcia, pałac i fortunę?
Nie ma ludzi ze stali i bez marzeń.
Bo nawet najbardziej stąpająca twardo po ziemi kobieta, w głębi duszy jest - małą dziewczynką...
Subskrybuj:
Posty (Atom)